Formulier wordt verzonden Klik hier om te annuleren 
18-06-2026 - Mijn naam is Eldert en ik heb veertig jaar, vanaf 1970, gewerkt als ANWB Wegenwacht. In die jaren heb ik duizenden automobilisten geholpen die met pech langs de weg stonden. In de beginperiode gebeurde dat vaak via de bekende gele praatpalen. Wie pech had, liep naar de dichtstbijzijnde praatpaal en werd vervolgens met de Wegenwacht verbonden.
Lid zijn van de ANWB voelt eigenlijk een beetje als een verzekering: je hoopt er nooit gebruik van te hoeven maken, maar als het nodig is, ben je blij dat de hulp beschikbaar is.
In die veertig jaar is er veel veranderd. Toen ik begon, had een wegenwachter veel vrijheid om zelf te bepalen hoe hij iemand het beste kon helpen. We waren erop gericht om de automobilist zo snel mogelijk weer op weg te krijgen. Het resultaat was dat ongeveer negentig procent van de gemelde pechgevallen na onze komst weer rijdend verder kon. Tegenwoordig is de hulpverlening veel strakker georganiseerd en gereguleerd. Er worden meer mensen geholpen en dat gebeurt zeer efficiënt, maar tegenwoordig verlaat in veel gevallen de auto de locatie op een oplegger. Begrijpelijk misschien, maar de persoonlijke aanpak van vroeger had toch ook iets bijzonders.
Tijdens mijn loopbaan heb ik veel mooie, maar soms ook indrukwekkende ervaringen opgedaan. Zo reed ik ooit met mijn eigen “Lelijke Eend” naar een pechgeval. De gestrande auto moest worden achtergelaten en ik besloot de inzittenden naar het station van Gorinchem te brengen. Dat leek een eenvoudig gebaar, totdat bleek dat het om vijf boomlange basketballers ging. Mijn Citroën 2CV was daar bepaald niet op berekend. Het werd een rit die ik nooit meer ben vergeten.
Maar niet alle herinneringen zijn vrolijk. Op weg naar een pechgeval zag ik de stilstaande auto al in de verte staan. Voordat ik de plek kon bereiken en mijn beschermende signalering kon opstellen, werd de pechauto door een vrachtwagen volledig van de weg gereden.
Op zulke momenten vraag je je onwillekeurig af: wat was er gebeurd als ik twee minuten eerder was geweest?
Terugkijkend kan ik zeggen dat ik mijn werk altijd met veel plezier en passie heb gedaan. Het contact met mensen, de onverwachte situaties en het gevoel echt iets voor iemand te kunnen betekenen maakten het werk bijzonder.
Tijdens de expositie '80 Jaar Wegenwacht' bij Visscher Classique deel ik graag nog meer verhalen uit mijn tijd als wegenwachter. Spreek me gerust aan; ik ben op veel vrijdagen en zondagen aanwezig.
Graag tot ziens,
Eldert
 |
 |
 |